Mijn vriendin is dood. Ze is er niet meer. Weg. Over. Geen berichtjes meer, geen bezoekjes, niet meer samen lachen… alleen nog herinneringen en een stukje van haar wat achter blijft in mij.

Het voelt heel dubbel. Ik ben aan de ene kant zo gelukkig dat ik haar heb leren kennen. Dat ze het geduld had om naar mij te luisteren, mij proberen te verstaan, te begrijpen. Dat ze er was en mij toeliet in haar leven. Aan de andere kant voel ik mij verdrietig en heb ik moeite te accepteren dat zo’n mooi iemand zoveel heeft moeten lijden en dat haar leven te vroeg voorbij is.

Magda

Magda was mijn eerste échte vriendin hier in Italië. Op de een of andere manier is het niet gemakkelijk om vriendinnen te maken in een ander land. Of het nou ligt het aan de combinatie van mij met Italiaanse vrouwen, of dat het ergens anders aan ligt? Ik weet het niet zo goed, maar met Magda was het wel gewoon goed.

Ik leerde Magda kennen tijdens mijn tweede baan hier. Ik woonde toen al 5 jaar in Pozzuoli en mijn kinderen waren 3,5 en net 1. Ik kwam terecht op een school in Pozzuoli waar ik het tweetalige onderwijs ging opstarten en uitvoeren. Ik had meteen een klik met haar. Magda was lief, grappig, warm en ook gewoon een goede en leuke leerkracht. Met haar kon ik de gekste en leukste ideeën uitwerken en voor elkaar krijgen. We hadden er met elkaar zin in en de andere collega’s zeiden al snel jaloers dat Magda weer voor haar ‘amichetta’ koos, haar vriendinnetje. Ik was anders, wilde andere dingen, ik had een andere aanpak dan wat de collega’s gewend waren en ik werd daardoor niet altijd gewaardeerd. Magda waardeerde mij wel. Het lukte haar om uit te leggen aan de anderen wat ik wilde of bedoelde. Als ik gefrustreerd was kon zij mij weer blij krijgen, met haar ‘’Good Morning Miss Iris’’ en big smile. Mijn Maggy…

Three little birds

We woonden bijna bij elkaar om de hoek, dus we gingen vaak samen naar school in de ochtend. Om 7.50 wachtte ik op haar, rondjes rijdend als ze weer laat was. We hadden het niet gemakkelijk op die school. Een autoritaire directeur, onderbetaald, leugens, onrecht. Op weg naar school luisterden wij Bob Marley, three little birds, Don’t worry…about a thing, every little thing is gonna be alright….

Don’t worry, be happy!

Toen ik er niet meer tegen kon en weg ging van de school, huilde Magda en een half jaar later ging ook Magda weg, na zelf jaren op die school te hebben gewerkt. Ze ging op een andere school werken waar ze regelde dat we weer samen konden werken. Maar halverwege dat jaar, ontdekten we het. Magda was ziek, heel erg ziek… We bleven don’t worry zingen, we namen zelfs hetzelfde T-shirt van Ironic! met een grote smily erop en de tekst ‘Don’t worry, be happy!’ Maar het was wel moeilijk om vol te houden, want met chemo’s en super zware operaties is het niet makkelijk om te blijven zingen, lachen en dansen. Maar Magda deed dat wel. Afgelopen zomer vierde ze haar 50ste verjaardag met een groot feest. Ze heeft de hele avond gedanst, gestraald, geleefd en genoten. En wij genoten van haar…

Levensfilosofie en ironie

Magda heeft haar ziekte benaderd met hoop, met kracht, met ironie. We hebben nooit gepraat over hoe erg het was gesteld met haar. Ze wilde het niet. Ze wilde mij geen pijn doen, ze wilde niemand bang maken of zorgen geven. Alleen in haar laatste maand zei ze een keer dat ze nu wel een beetje bang was. De laatste keren samen hebben we gelachen, zoals we dat altijd hebben gedaan. We lachten om ons, terugdenkend aan onszelf, dansend op tafel in de klas. We lachten om mijn rare roze hand die in haar rare gele hand lag en omdat ik een hyacint voor haar had meegenomen die geel was. “Geel!”zei ze, “ik ben helemaal geel en jij neemt een gele bloem voor mij mee”. Zij kon daarom lachen…

Op de begraafplaats

Vandaag ging ik naar haar toe op de begraafplaats in Pozzuoli. Ik vond het moeilijk, ik kon weer de juiste bloemen niet vinden, ik had een knoop in mijn maag. Al snel vond ik haar graf, maar er ontstond een absurde situatie, want twee graven verder waren ze bezig met het opgraven van een overledene. Hier is het gebruikelijk dat na 4 tot 7 jaar de overledene wordt opgegraven en dat de resten in een kleiner kistje in een soort grafmuur met eventuele familieleden wordt geplaatst. De nabestaanden kunnen bij dit opgraven aanwezig zijn en dat was nu ook het geval. Ik zag dus half vergane stukken kist naar boven komen en daarna een schedel, waarna de mijnheer die het in een wit pak stond op te graven bezorgd iets tegen mij mompelde omdat ik al struikelend en hevig gechoqueerd tussen de graven mijn wederom verkeerde bloemetjes naar Magda probeerde te brengen. Ik mompelde terug, “gaat u gerust verder, ik probeer niet te kijken…”.  En daar stond ik dan, bij het graf van Magda en in plaats van de tranen die me al de hele tijd hoog stonden, schoot ik in de lach en dacht; Magda, in wat voor absurde situatie heb je mij nu weer gebracht! Ik heb haar foto een kus gegeven en ben snel weg gegaan en ik had oprecht het gevoel dat ze met mij mee lachte…

Magda je bent voor mij als een zonnestraal geweest, een lichtpunt, iemand die mij oprecht heeft geholpen mijn plek hier te vinden. We hebben zoveel mooie dingen samen gemaakt en gedaan, tot aan samen op pad gaan in Pozzuoli voor mijn gids. Je was zo trots op mij en op de gids die ik had geschreven. Jij hebt mijn weg om hier mijn plek te vinden makkelijker gemaakt en ik ben je daar intens dankbaar voor. Ik mis je nu al….

6 Reacties

  1. Lies Peels

    Ik ben ontroerd Iris. Zo mooi geschreven! Ik ben super zuinig op de sleutelhanger die Magda voor mij gemaakt heeft.

    Antwoord
    • Iris

      Ja, ik heb ook hele mooie oorbellen gemaakt door hoor die ik goed ga bewaren en koesteren…

      Antwoord
  2. Riet

    Veel sterkte met het verlies van je vriendin Marga…
    Pace e Bene, Iris!

    Antwoord
    • Iris

      Bedankt Riet..

      Antwoord
  3. Betty Pelamonia

    Wat mooi geschreven Iris en sterkte met het verlies!

    Antwoord
  4. Maria

    Tranen in mn ogen, zo ontroerend geschreven. Weet zeker dat Magda altijd in jouw hart meereist.

    Antwoord

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest